ഓർമപുസ്തകം

    ലാബ്‌ എക്സാം കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ആ കാള്‍ വന്നത് . അതെ അത് SESAMEല്‍ നിന്നായിരുന്നു ,ഞാൻ സെലക്ട്‌ ആയിരിക്കുന്നു എന്ന വാര്‍ത്ത‍. ജോലി കിട്ടിയ സന്തോഷ വാർത്ത‍ പറയാൻ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോഴെക്കും അവിടെ എന്നെ വരവേറ്റത് HCL നിന്നുള്ള Appointment Letter ആയിരുന്നു. 

അതെ ഇത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങളിൽ ഒന്നാവും എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയം ഇല്ല. HCL ഒത്തിരി കേട്ടിട്ടുണ്ട് എന്റെ കോളേജിലെ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുകളിൽ പോലും ആ പേരുണ്ട്. SESAME കേട്ടിട്ടില്ല, ജോലി കിട്ടിയാൽ കേരളത്തിൽ ആവും അത്ര മാത്രം അറിയാം.മലയാളം പറഞ്ഞു ജീവിക്കാം എന്ന ഒരേ ഒരു കാരണത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ HCL നിന്നും വന്ന ഓഫർ ലെറ്ററിനോട് മുഖം തിരിച്ച് SESAMEലേക്ക് വന്നു.
 May 20 - പരശുറാം എക്സ്പ്രെസ്സിൽ 9 മണി ആവുമ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഓഫീസിൽ എത്തി. ആദ്യത്തെ വർക്കിംഗ്‌ ഡേ നവീൻ,ശിൽപ,ജംഷീർ അങ്ങനെ കുറച്ച് പുതിയ മുഖങ്ങൾ. ഞാൻ വന്നത് ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. ശ്യാം എന്റെ സഹപാഠി അവനും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ വർക്കിംഗ്‌ ഡേ അവിസ്മരനീയമാക്കാൻ.
 പിന്നീട് ഒരു മാസം അത് ഓഫീസിലെ ട്രെയിനിംഗ് ആയിരുന്നു , അതിനെ പറ്റി പറയാൻ ആണേൽ അമൃത മെസ്സും തലയിൽ കയറാത്ത ഡെബിടും ക്രെഡിടും. ഒരു മാസം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഇനി ഉള്ള ട്രെയിനിംഗ് സൈറ്റിൽ [അതായത് കോപെററ്റീവ് ബാങ്ക്] ആണ്. അത് തൃശൂർ അവിടേം എന്റെ കൂടെ ശ്യാം ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഓണ്‍ സൈറ്റ് ട്രെയിനിങ്ങിനായി തൃശ്ശൂരിൽ എത്തി.  അവിടെ ജംഷീറും സൂരജും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തൃശൂർ ജീവിതം ആദ്യത്തെ കുറച്ച് കാലം ശരിക്കും വിഷമം പിടിച്ചതായിരുന്നു. ബാങ്കുകാർ പറയുനത് എനിക്കും ഞാൻ പറയുനത് അവര്കും മനസിലാവാത്ത കാലം. പുതുമയുടെ കാലം മാറി ശരിക്കും സർവീസ് എഞ്ചിനീയർ അയപ്പൊഴെക്കും ഞാൻ തൃശ്ശൂരിനെ വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒത്തിരി നല്ല ആളുകൾ, ഓരോ ബാങ്കിൽ പോവുമ്പോളും ഒരു കുടുംബവീട്ടിൽ പോവുന്ന പ്രതീതി ആയിരുന്നു. ആളുകൾ  അത്ര മാത്രം അടുത്തിരുന്നു. ആ ലോകം ശരിക്കും ആസ്വദിച്ച് വരുമ്പോളാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. 
ഏപ്രിൽ മാസത്തിലെ ആദ്യത്തെ തിങ്കളാഴ്ച , ചേട്ടൻ ഗൾഫിൽ നിന്നും വന്നതിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു ഞാൻ. ഓഫീസിൽ  നിന്നും പെട്ടന്നൊരു കാൾ രയ്പുരിലെക്ക് പോവാൻ. കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്ത് ഞാൻ ആദ്യം ചെയ്തത് ഇന്ത്യയുടെ മാപ് എടുത്ത് സ്ഥലം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. പേടിക്കാൻ ഒത്തിരി കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു മാവോയിസ്റ്റ്, അറിയാത്ത നാട്,അറിയാത്ത ഭാഷ. പറഞ്ഞ വാക്കു മാറ്റി പറയാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ടോ എന്തോ ഞാൻ പോവാൻ ഉള്ള തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.
പിന്നീട് തൃശ്ശൂരിൽ ഒരാഴ്ച - അടുത്തിടപഴകിയ ഒരുപാടു ബാങ്കുകാർ,Friends എല്ലാരോടും വിട പറഞ്ഞു ശനിയാഴ്ച തൃശൂർ കണ്ണൂര്Passengerൽ നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോളാണ് എത്രയോ വർഷത്തിനു  ശേഷം ചുരുട്ടി വരച്ച് മുകളിൽ വരയിടുന്ന ഭാഷ ആദ്യമായി വായിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചത്. ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെട്ട് അത് വായിച്ചെടുത്തപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി, ഇത്തിരി ആത്മവിശ്വാസവും.
അങ്ങനെ വിഷുവിന്റെ പടക്കവും പൊട്ടിച്ച്  ഞാൻ Raipur ലേക്ക് വണ്ടി കയറി. അതെ ഒന്നര ദിവസത്തെ യാത്ര, ഇതുവരെ കാണാത്ത  നാടുകളിലൂടെ ഉള്ള ഒരു യാത്ര. മുന്നിലൂടെ നടന്നു പോയ ഓരോ ആളെയും ഞാൻ അറിയാതെ ഭയപെട്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ Raipur ൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ എന്നെയും കാത്ത് ശ്യാം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് ഒരു 4 മാസം അത് അങ്ങനെ അങ്ങ് പോയി എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. VB പഠിച്ചതും പിന്നെ നടന്ന പ്രോഗ്രാമർ ടെസ്റ്റിൽ പാസ്സായതും എല്ലാം അവിടെ പോയത് കൊണ്ടാണെന്ന് ചിലപ്പോളൊക്കെ തോനാറുണ്ട്. നാട്ടിലെക്കെത്താൻ പ്രോഗ്രാമർ ആവണം എന്ന അവസ്ഥ -  അത്, പഠിക്കാൻ വല്ലാത്ത ഒരു ഊർജം തന്നെ ആയിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഒരു വര്ഷത്തിനു ശേഷം ആഗസ്റ്റ്‌ 25നു ഞാനും പ്രോഗ്രാമർ ആയി. പിന്നീടു അർബൻ ബാങ്കുകളും RBI റിപ്പോർട്ട്‌ ഒക്കെ ആയി 2 വർഷം. ഒരു മാറ്റം ആഗ്രഹിച്ചപ്പോലായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ഇന്റർവ്യൂ - അതിലെ HR റൗണ്ട് ഞാൻ വെറും ഡിപ്ലോമക്കരാൻ ആണെന്ന് ഓർമിപിച്ചു.
അങ്ങനെ BCA പഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു, അങ്ങനെ പഠിച്ചു ഡിഗ്രിക്കാരൻ ആവാം എന്ന് കരുതി ഇരിക്കുമ്പോളാണ് SESAMEൽ  നിന്നും Banglore[IT ക്കാരുടെ സ്വപ്നനഗരം] ലേക്ക് ഒരു ഓഫർ വന്നത്. പിന്നീടൊരു മാസം അത് ശരിക്കും പരിശ്രെമത്തിൻറെതായിരുന്നു എന്നിട്ടും ആദ്യം പരാജയം ആയിരുന്നു ഫലം - അവസരം 2 വട്ടം വരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഇപ്പോളും എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ എന്റെ മുന്നിൽ അത് വന്നു അതിനു പിന്നിലും പറയാൻ വല്യ കഥകൾ ഉണ്ട്. എനിക്ക് വേണ്ടി പരിശ്രെമിച്ച കുറെ നല്ല മനസുകളുടെ കഥ. അങ്ങനെ ഞാൻ ബംഗ്ലൂരിലെത്തി - ഒരു വർഷം - ഇപ്പോളും ഞാൻ sesameന്റെ ഭാഗം ആണ് ഇതാ ഇന്ന് ഈ വൈകുന്നേരം വരെ മാത്രം.
പറയാൻ ആണേൽ ഇനീം ഉണ്ട് ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാതെ പടം കണ്ട കൈരളി തീയേറ്ററും, പരശുരാം എക്സ്പ്രസ്സ്‌ തന്ന ഒത്തിരി സുഹൃത്തുക്കളും അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരുപാടു കാര്യങ്ങൾ.....
എല്ലാ കഥ എഴുതുമ്പോളും അത് അവസാനിപ്പിച്ച്‌ ഒരു വട്ടം വായിക്കാൻ വല്ലാത്ത ഒരു കൊതി തോനാറുണ്ട്. ചിലപ്പോ ഇത് കഥയല്ലാത്തത് കൊണ്ടാവാം എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണം  എന്നെനിക്കറിയില്ല.
നാലര വർഷം മുമ്പ് ഞാൻ എടുത്ത ആ ചെറിയ തീരുമാനം ഒരു വലിയ ശരി ആയിരുന്നു.

Little Heart

                   I just woke up from a deep sleep and looked around me, rubbing my eyes. That was a new place for me. I recalled; I have started my journey to home yesterday night, so probably I should be at home, but there are no framed childhood photos, color full paintings; I didn't even hear my mom’s scream to wake me up. So the answer was too clear “Where I was, not home at all”. The bed spreads were white and I can smell the dettol..!! am I at hospital??  I moved my legs with extreme care, yes I can. I did the same with each body part. Yes, all works fine, still my entire body felt a pain from inside. I failed to recognize the reason why I was there. The room was occupied with a vacant bed, a mineral water bottle and so on… I wanted to ask someone who took me here?, why was I admitted there? But there was no one around me. To answer all these questions so I started recalling from yesterday evening.

                   I was sitting at Shanti Nagar bus station Bangalore, I took mobile from pocket and tried to connect internet,but I noticed that battery was less than 30%. Time was just 7:00 pm. It was sure that I will not be able to use the mobile more than an hour. So my eyes started searching for the charging point, I found some but all were filled with Laptop and mobile chargers, faces of people standing beside the charging point told me that we are in queue. Still almost an hour for the bus to come so I thought of charging my mobile from laptop, but I didn’t have data cable, I looked at the girl she was sitting beside me, she was using a Micro max mobile. I just managed to ask her whether she has data cable. Her answer was a rude “No” that made me to think about my question, did I ask “will you marry me?” the way she frown at me was like that [she might be trying to hide her fear in her anger]. Last chance to fill my mobile’s stomach also went for a toss.

                   Time went off, it was almost 8:00 PM, I received a message from KSRTC with bus number, I found the bus, and it was placed at the back of the queue in first platform. I just got into the bus and made myself comfortable in seat number 15. I switched off my mobile, thinking my foolishness of missing my data cable at my Room. I started watching outside, and saw a cute girl. She must be around 3 years old; her hairs were tied like two horns on her head. I was really enjoying her naughtiness. I took my eyes from the girl and turned back by hearing an “Excuse me”. I looked at the person who called me, that was a young girl; she was wearing jeans with sky blue top. Hems of the top were cut like waves, and there was a lot of cloth below the neck. All together it looked like the tailor had made all his experiments on the same top. Her eye brows were nicely cropped but her eyes told me she is too tired. I just looked into her eyes to know the reason. She continued, “Can u please take your bag from this seat?” that made me realize that I had kept my bag on her seat! I took it and kept on my lap. She took her seat and made herself comfortable. 

                  Bus started moving from Shanti Nagar. I usually ask details of the person who sits beside me. But now I am feeling really uncomfortable to talk to a girl, I don’t know what she is going to think about me. I looked at her in particular time intervals. She was in her own world. After some time, she took a packet of ‘little hearts’ and start eating. I wanted to start the conversation, but a thousand questions came into my mind. What will she think about me? Which language will I choose? Above all, this was the girl who gave a rude ‘No’ an hour back! Bus reached the Satellite Bus station, I said the same ‘excuse me’ to her to give a space to come out of my seat. At that time the last little heart biscuit was in her lips. She gave me space and threw the empty packet though my window.

                   I came back to my seat with a bottle of water, good day biscuit and a ‘Little Hearts’ packet [‘little hearts’ was an additional item from my usual purchase of food while going back home]. I opened the packet and lead towards her, she said ‘no thanks’ with a smile. Bus start moving, time went off. That most thick silent wall had broken by her question “did your mobile go switched off?” If she had asked that through a text message, her inbox would have filled with lot of sad smiley, I was that depressed. But I said a casual “NO” and asked a similar question in return “Do you have enough charge in your mobile?” Her answer was a bit long it includes what time she charged, what is her battery percentage, in which level it discharge, what time she may need to charge it again… that answer looked like an entire analysis report of her mobile battery, I felt she may be a developer of a battery saver application.She asked me, why don’t you charge while going for a long journey, it was a starting point of our talk.

                  

                  In some point I felt her fully charged mobile will disturb our conversation. But I loved her mobile network for providing a bad coverage while traveling. She kept her mobile in her bag and started talking to me. We started with our professional life and gave an end with our personal life. If you ask what we shared in between, the answer might contain two autobiographies. I can tell you that she is an unmarried 21 years old girl who came here for her engineering studies. If I can tell her age, you can guess the depth of our conversation. I was too tired that day, and was shivering with fever. We had a long talk till mid night. I don’t know when I fell asleep. But we became too close in those few hours.

                   After that? Rest of the story still stays blank to me. How did I come here? That brain warming thoughts broke by the entry of a girl. I knew her; she was the girl who can answer all my questions running in my mind. Yes the girl whom I was talking about. She came and sat near me, my eye kept all the questions with in my look. She told that she took me to the hospital in the morning. I was unconscious in the morning due to high temperature. I was really surprised to hear the entire incident. I tried to imagine the situation, ohh it was horrible – I really felt good for the girl who took care of me in such a critical situation. I felt like asking her “can u care me in my entire life?” – But then I felt it will be a bad approach to a girl who saved my life. But at the end of my curiosity I asked her “Why did you take me to the hospital?” Her answer was surprising and it seems like the answer for the question which was hidden in my heart “I want to care for you in my entire life”.

An afraid night @ Bangalore

Lady attacked at ATM counter in the morning; a guy got robbed in the mid night; these kinds of news are familiar for a Bangalorian. But it bothered me when my friend became a victim. He got robbed last week in the Garden city of India.

            A Year back we heard similar news happened in other cities. Now it is in our city and then to our friends/ relatives. Yes! the day is not so far when you and I will be a part of the news. All these news leads to an unsecure Bangalore. After all we don’t know who is good, who is bad. If you are alone you should worry about yourself.

This is my experience about the journey in a mid night

A Sudden wake up from my sleep; I was sitting in the window seat of a bus, Some Kannada Movie was playing; I just looked outside through the window. I could see the Reliance Jewelers – Yes, it’s near to our office! We are about to reach; my watch showed 1 am.

            We went to Ooty for an adventure trip; we started last Friday night, after 2 joyful days we are back in Bangalore. Now we are in the same place where we started our journey before 48 hours.  

I got down with my wet jacket and a small bag- filled with my cloths drenched in rain. All the members in bus followed me to office. It is Sunday night; ohhh! Sorry Monday morning, there were no cabs. Most of them had kept their vehicle in the office before we left, some among us who didn’t have vehicle managed to get lift from them. I had to go to Indiranagar and no one in our team had to come my way. As time passed, count of people came down.

I saw an Auto parked in front of the gate, I went towards it, the Auto driver was in a Black jacket, the cigarette in his hand was about to die. I asked him for the fare to Indiranagar, he said “200Rs”’ – this is more than double of actual fair – still I agreed to go because I wanted to reach home soon, somehow.

I came back to rest of the people who were planning to go; Ramanitharan – My colleague [we call him Ramani] told me that going alone in Auto is really risky in midnight- But I didn’t have another choice. So I told him there is nothing to worry and left the place, wishing happy journey and sweet dreams to everyone.

I and my auto driver started the journey – The words which Ramani told me were still running in my mind. So I closely watched each movement of Driver as well as the route. We entered Sent mark road, now comes Anil Kumble Circle signal where we need to take a right [or that was the only way I know].

            Unfortunately the same thing happened, of what I was worried in last few minutes. He took the auto straight towards the darkness. I was losing my breath, felt my story is going to end–I was in a trap, didn't know what to do; “if I keep my mouth shut next day I will be breaking NEWS for Bangalore Mirror”. I felt like jumping out of the auto, I held my jacket tightly. At last I broke my silence and shouted to the Auto driver.

“Bayya ye kyahai ? , Indiranagar ko right Jana Padegena ? ….” – with my half boiled Hindi I expressed my fear.

He replied: “Wo , One way hai, yeseethajasaktha..”

“Nahi, mujhe malum hai, vo route men hi janapadegaaaa …”I told him by leading my finger towards my road – My voice broke somewhere in the middle of the conversation which showed how scared I was.

I couldn’t see the road in front of me; it was really dark. He took a 'U' turn from next junction and came back to that way I told him. And we continued the journey towards Indiranagar.

           I was still afraid, didn’t know what he had planned for me, my trust on him had lost. Lots of stories which I heard from my friends came in to my mind. Each crowd beside the road we passed felt like people who are waiting to trap me. Whenever he applied breaks and while going through the lonely places made me feel like he was going to apply his plan on me.

            I wanted to call someone and talk something, to make myself comfortable. But in that midnight no one would be there to pick my call. I just wanted to ask him something about his family to reduce my tension, but my voice stuck somewhere in my throat.

            After Halsoor Metro Station- the station just before Indiranagar, he took his mobile and called someone, now we are just 1 km far from my Home. But still he can do something. That moment I took my mobile and called my roommate and told him that I am about to reach.

          

 I told the auto driver to turn right and go straight, I didn’t feel to keep the auto driver wait at least for a second, so I took money from my pocket. Now we were near my Home, I told him to stop the vehicle, I got down from the Auto and gave the money and said Thanks and walked away from him.

While walking to Home I was thinking about the Auto driver, is he a good person? Till this moment I don’t know, probably the answer is yes. The half hour I spend inside the Auto was horrible. We can’t trust even those people who smiles to us. The city has turned like that.

            I wrote this story because I reached safely, or in other words I escaped from a trap. This is not just a fear of an individual. Everyone who is alone in the city may face similar situations. I don’t want to blame anyone, but wanted this city to be safe like our home.